Na wprost sceny znajdowała się loża honorowa. Teatr pomieścić mógł około 10 tys. widzów (według niektórych źródeł nawet 12 tysięcy). Z dwukontygnacyjnej ściany sceny (frons scenae) zachował się jedynie niższy poziom. Teatralną scenę zdobiły liczne płaskorzeźby, posągi umieszczone w niszach w ścianie i pomiędzy wejściami. Nekropola. Chorzy, licznie przybywający do leczniczych źródeł Pamukkale, nierzadko nie powracali do domów po odbytej kuracji: część z nich nie odzyskiwała zdrowia, a po śmierci zwłoki ich chowano na miejscowym cmentarzu. Dlatego nekropola Hierapolis zaliczana jest do największych cmentarzysk Anatolii. Zmarłych chowano w trzech miejscach: na północ, południe i wschód (tam opodal martyrium św. Filipa) od miasta. W zależności od społecznej pozycji zmarłego bądź obyczajów grupy narodowościowej, do której należał, odnaleziono na terenie nekropolii rozmaite typy grobowców. Wśród nich są masywne budowle na planie koła z wewnętrzną komorą (tolosy), grobowce rodzinne i publiczne, a także pojedyncze ozdobne sarkofagi. Ponieważ liczne wstrząsy sejsmiczne wpływały na źródła wypływu wód termalnych, ich skutkiem są widoczne osady wapienne wokół części grobowców. kościoły – na terenie Hierapolis zachowały się ruiny kilku kościołów. Najczęściej odwiedzane przez turystów to ruiny dwóch z nich.