Historia Budowę szpitala projektu architekta Hilarego Majewskiego rozpoczęto w 1882, natomiast obiekt otwarto 1 września 1884. Poświęcenia szpitala dokonał ksiądz dziekan Dąbrowski. Pierwszym dyrektorem i naczelnym lekarzem szpitala został Juliusz Lohrer. W początkowym okresie działalności szpital liczył 40 łóżekKronika Łódzka. Z zakładów fabrycznych scheiblerowskich. „Dziennik Łódzki”. Rok II (nr 66), s. 2, 1885-04-05. Zdzisław Kułakowski (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-08-11]., przy szpitalu funkcjonowało ambulatorium, apteka i przytułek. W 1897 liczba łóżek wzrosła do 60, a w 1912 do 75. Szpital od początku posiadał oświetlenie gazowe, ciepłą i zimną wodę oraz centralne ogrzewanie. W ramach szpitala funkcjonowały od początku oddziały: Chorób Wewnętrznych, Chorób Chirurgicznych wraz z salą operacyjną i opatrunkową, laboratorium, gabinety hydro- i elektroterapii, apteka, a w 1910 powstała pracownia rentgenowska. Początkowo szpital rocznie leczył ok. 200 chorych, ale w 1912 ich liczba wzrosła do 410. Szpital do 1914 pełnił rolę szpitala zakładów Scheiblera. Zabezpieczał potrzeby pracowników i ich rodzin, nie tylko fabryki Scheiblera, ale także tych fabryk, które partycypowały w kosztach utrzymania szpitala. W okresie międzywojennym szpital pełnił funkcję oddziału chirurgicznego szpitala wojskowego.