Kościół jest węższy i wyższy z przodu, opada i rozszerza się pod kątem zgodnym z sąsiednimi ulicami ku tyłowi, gdzie znajdują się prezbiterium i zaplecze. Za wklęsłą elewacją frontową zwieńczoną krzyżem ukryta jest sześciokondygnacyjna wieża, z trzema dzwonami, zawieszonymi na ostatniej, otwartej kondygnacji. W formie świątyni nie można odnaleźć kąta prostego i prostej ściany. Po lewej stronie jest umieszczony rząd kurtynowych, falujących ścian i witraży z wizerunkami świętych, z kolei na prawo od wejścia witraże przedstawiają tajemnice różańcowe. Całą przestrzeń świątyni nakrywa akustyczny strop wykonany z drewna klejonego. Na ścianie ołtarzowej znajduje się duży drewniany krucyfiks umieszczony pomiędzy dekoracyjnie ułożonymi z cegieł ornamentami. Obok, po prawej stronie, jest usytuowana kaplica Matki Bożej Nieustającej Pomocy, natomiast z drugiej strony – dekoracyjne tabernakulum w kształcie metaloplastycznej glorii z kłosów zboża i winnych gron, wykonane przez profesora Dousę. Tylna część utrzymanej dzięki witrażom w półmroku świątyni jest otoczona przez białą emporę z malowanymi stacjami Drogi Krzyżowej.
Przypisy
Podwyższenia Krzyża Świętego Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 2000 Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego