Autorzy zwycięskiego projektu stworzyli dzieło abstrakcyjne, świadomie rezygnując nie tylko z radzieckiej symboliki państwowej, ale też z powszechnych przy podobnych realizacjach obrazów i symboli heroizmu czy żałoby, pozostawiając odbiorcy swobodę interpretacji. Całość wpisano natomiast w miejscowy pejzaż wzgórz i wybrzeża Bałtyku, tworząc jedną kompozycję z naturalnym krajobrazem.
Kompleks składa się z kilku elementów przestrzennych. Obok obelisku z 1960 r. urządzono ceremonialną przestrzeń z trybunami i wiecznym ogniem. Z tak wyznaczonego placu rozciąga się widok na Zatokę Tallińską. Na kamiennej ścianie za wiecznym ogniem znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca grzejące się nad ogniem dłonie. Od placu z trybunami odchodzi ścieżka, która przecina się z drugą, wiodącą od wybrzeża ku kamiennej bramie. Bramę domyka rzeźba przedstawiająca zranione, ginące ptaki, zamknięte między dwiema dolomitowymi ścianami, symbolicznie odchodzące w przeszłość i pamięć. Przejście to prowadzi na cmentarz wojskowy – ku zbiorowym mogiłom żołnierzy radzieckich poległych w walkach w Estonii w 1944 r. W miejscu tym znajdował się wcześniej niemiecki cmentarz wojskowy, zniszczony w okresie radzieckim i odrestaurowany w 2018 r.