Alfons Ignacy Rogosz, OFM (ur. 28 lipca 1858 w Wierzchu, zm. 25 marca 1934 w Panewnikach) – polski ksiądz katolicki, franciszkanin.

Życiorys Alfons Rogosz przyszedł na świat pod imieniem Ignacy w Wierzchu koło Prudnika 28 lipca 1858 na terenie ówczesnego Królestwa Prus jako piąte dziecko w rodzinie. Jego młodszym bratem był Wilhelm Rogosz. Naukę rozpoczął w gimnazjum w Prudniku. Miał tu styczność z franciszkanami z miejscowego klasztoru, którzy w 1870 założyli szkołę dla chłopców (kolegium serafickie) w Górze Świętej Anny. Pod wpływem o. Ignacego Jeilera, Rogosz przeniósł się do tego kolegium z postanowieniem zostania franciszkaninem.

Pracował duszpastersko w Holandii, Belgii, Nadrenii i Westfalii, a następnie powrócił na Śląsk. Jako misjonarz przemierzył wszystkie większe miejscowości na Śląsku, za co papież Leon XIII nadał mu tytuł Misjonarza Apostolskiego. Został gwardianem na Górze Świętej Anny, gdzie odnowił wszystkie stacje kalwaryjskie, a także zniwelował niebezpieczne osuwisko między kościołem klasztornym i kaplicą św. Rafała (później w tym miejscu powstała grota ku czci Matki Bożej). W 1905 był jednym z inicjatorów budowy klasztoru w Borkach Wielkich.