W latach 80. Balla nie mogła opuścić kraju, do tego w latach 1983–1989 jej twórczość została objęta częściowym zakazem druku. Po zamknięciu Radia Cluj, w latach 1985–1990 utrzymywała się pisząc dla redakcji dziennika „Előre”, a w latach 1990–1994 pracowała jako redaktorka w dwóch magazynach poświęconych tematyce rodzinnej. W 1992 roku dołączyła do redakcji magazynu literackiego „Jelenkor”. Rok później przeprowadziła się na Węgry. Na początku XXI wieku została stypendystką Herrenhaus Edenkoben i Villi Waldberta.

Jest uważana za jedną z najważniejszych poetek węgierskich. W swojej poezji łączy liryzm z groteskową zabawą i elementami ironii. Dwukrotnie została wyróżniona Krajową Nagrodą Poetycką Związku Pisarzy Rumuńskich (1983, 1991), otrzymała także m.in. nagrody „Magyar Napló” i Tibora Déryego (1992), nagrodę im. Attili Józsefa (1996), nagrodę Palládium (2003) i nagrodę literacką Artisjus (2010).