Jako jedna z pierwszych kobiet we Francji walczyła o prawo do aborcji (która została zalegalizowana we Francji dopiero w roku 1974), antykoncepcji i głosowania. Przeciwstawiała się prostytucji jako takiej, ale usprawiedliwiała ją w przypadku ubogich kobiet. Uważała, że wśród kobiet w wyższych warstw społecznych prostytucja była nie do przyjęcia. Jako neomaltuzjanka działała na rzecz wzrostu populacji Francji po ogromnych stratach w czasie I wojny światowej. W 1929 broniła aborcji na kongresie Światowej Ligi na rzecz Reformy Seksualnej, pisała w tej sprawie książki i artykuły, uczestniczyła w spotkaniach Club du Fourbourg. Jej publiczne wypowiedzi wywołały szeroko dyskutowane oskarżenia wobec Léo Poldësowi o propagowanie pornografii (1935). Broniła go i swoich poglądów na rozprawie.
W 1932 wstąpiła do niewielkiej Partii Jedności Proletariatu (PUP) Paula Louisa. Została sekretarką komisji kobiecej. Zasiadała w komitecie wykonawczym organizacji lewicowych pacyfistów założonej przez Partię Komunistyczną. W 1933 r. wstąpiła do organizacji pacyfistycznej Mundia. Uczestniczyła w kongresach Ruchu Przeciwko Imperialistycznej Wojnie (Amsterdam-Pleyel) w 1932 i 1933. Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 osłabł jej pacyfizm, a wyraźniejszy stał się antyfaszyzm.