W czasie I wojny światowej Adam razem z Juljuszem walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii, natomiast Zygmunt od 1914 w Legionach Polskich. Oddziałem macierzystym Adama był c. i k. Pułk Ułanów Nr 1, a Juljusza c. i k. Pułk Artylerii Polowej Nr 130. Adam awansował na porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1916, a na stopień nadporucznika ze starszeństwem z 1 lutego 1918 w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. Juliusz został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 1 lutego 1917 w korpusie oficerów rezerwy artylerii polowej i górskiej oraz odznaczony Srebrnym Medalem Waleczności 2. klasy i Krzyżem Wojskowym Karola.
W czasie wojny z bolszewikami Adam walczył w szeregach 8 Pułku Ułanów. 8 czerwca 1920 został ranny w bitwie pod Wernyhorodkiem.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w macierzystym pułku jako żołnierz zawodowy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 233. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W 1923 był już w rezerwie z przydziałem do 3 Pułku Strzelców Konnych w Wołkowysku. W następnym roku został przydzielony w rezerwie do 8 Pułku Ułanów w Krakowie. W 1934, jako oficer rezerwy 8 puł. pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Pułtusk. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 19.