Odbicia na obrazach Agnieszki Grodzińskiej w zdecydowanej większości mają charakter obrazów widmowych. Są widzialnym ekwiwalentem nieistniejących już bytów, jak zjawy na pokazie spirytystycznym. W swoich studiach nad procesem wytwarzania (malarstwo) i udostępniania (wystawa, książka) obrazów odważnie eksploruje możliwości niskich technik reprodukcji, takich jak ksero, riso, skaner i biurowa drukarka. Odważnie, ponieważ jej działania nie są nakierowane na kokietowanie trashową niedoskonałością. Kolejne coraz bardziej rozbudowane systemy redystrybucji, jakie buduje na swoich wystawach i w wydawnictwach, oraz stale rozgałęziające się ciągi przedstawień jasno wskazują na systematyczną logikę pracy nad przeformatowaniem, ruchem, próbą i obrazowaniem w swej istocie.
W nowszych pracach Agnieszka Grodzińska podejmuje również temat procesów poznawczych i adaptacyjnych oraz zagadnienie mechanizmu „formowania” jednostki opartego na schemacie: obserwacja-nauka-powtarzalność-wzór. Zastanawia się nad możliwymi alternatywami dla monotonii określonego systemu edukacji, struktur pracy czy kanwy społecznych norm.