W praktyce twórczej zajmuje się problemami, które dotyczą jej bezpośrednio, zadając pytania o granice wolności twórczej i rolę jaką odgrywa jako kobieta i artystka. Sztuka Malv Miel wypływa bezpośrednio z egzystencji. Powstaje jako odpowiedź na to, co ją spotyka, czego doświadcza, co ją fascynuje, pociąga i bawi lub wkurza. Głównym środkiem ekspresji jakim się posługuje jest rysunek:Jako dziecko bardzo dużo rysowałam i zawsze to były brzydkie rysunki. Pamiętam, że śmiali się ze mnie w szkole, bo brzydko rysowałam ręce. Nie wiem, jak to się stało, że skończyłam na sztuce, i że nawet niektórym się podoba. U mnie to chyba bardziej praca, niż talent. Zresztą, robię dużo rzeczy, gram na perkusji, haftuję, ale to wszystko to samo. Jak usłyszysz mnie na perkusji po obejrzeniu moich rysunków, to poznasz, że to ja.Malv Miel łączy w swoich rysunkach tak rozbieżne techniki jak czasochłonne i misterne robótki ręczne ze znajdującą się na drugim biegunie powtarzalnością i prostotą sztuki ksero. Często powiela swoje prace za pomocą kopiarek i rozdaje publiczności, podkreślając, że kopie są ciekawsze niż oryginały. Rozwija ideę sztuki prostej, reprodukowalnej, przenośnej. W swoich zabawnych i z pozoru niewinnych rysunkach często przełamuje tematy tabu i obnaża różnego typu absurdy.