Od 1923 był członkiem Ochotniczej Milicji Bezpieczeństwa Narodowego. W 1924 został wybrany deputowanym do parlamentu, w którym zasiadał przez dwie kadencje, a od 1939 w Izbie Korporacji (która zastąpiła parlament).

Od początku lat 30. mieszkał w Rzymie, awansując do władz Narodowej Partii Faszystowskiej, od 1933 pełnił funkcję zastępcy sekretarza krajowego partii. Od 1934 zasiadał w Wielkiej Radzie Faszystowskiej. W październiku 1939 objął kierownictwo resortu prac publicznych, a w październiku 1940 zastąpił Ettore Muti na stanowisku sekretarza Narodowej Partii Faszystowskiej. Konflikty w kierownictwie partii przyspieszyły jego dymisję w grudniu 1941. Miesiąc później wyjechał do Chorwacji, gdzie jako podpułkownik 11 pułku bersalierów wziął udział w walkach przeciwko partyzantom. Za udział w walkach został odznaczony Krzyżem Wojennym za Męstwo Wojskowe. Po kapitulacji Włoch we wrześniu 1943 ukrywał się w Rzymie pod fałszywym nazwiskiem.

Powojenne losy Po wyzwoleniu Rzymu przez aliantów nadal się ukrywał. Ostatecznie został rozpoznany i stanął przed sądem w Rzymie za swoją działalność w państwie faszystowskim. W lipcu 1947 został uniewinniony.