Jan Skawiński (ur. 26 października 1896 w Jaroszewicach, zm. 1982) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys thumb|Grób Jana Skawińskiego na Cmentarzu Powązkowskim Urodził się 26 października 1896 w Jaroszewicach, w rodzinie Macieja, rolnika.
W czasie I wojny światowej działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Lublinie (1914–1915), a od lipca 1915 walczył w szeregach 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został internowany w obozie w Szczypiornie. Po uwolnieniu rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.
Od listopada 1918 walczył przeciwko Ukraińcom w obronie Lwowa. W marcu 1919 jako ochotnik wstąpił do 1 pułku szwoleżerów. Na początku lipca 1920 objął dowództwo 1. szwadronu 201 pułku szwoleżerów, który został sformowany w Warszawie przez szwadron zapasowy 1 pułku szwoleżerów. Od 2 sierpnia na jego czele walczył podczas wojny z bolszewikami. Wyróżnił się w obronie Nieporętu w nocy z 14 na 15 sierpnia oraz 17 sierpnia w walce pod Ćwiklinem. 18 sierpnia gen. Władysław Sikorski odznaczył go Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 20 sierpnia prowadził szarżę szwadronu na folwark Dłużniewo przez most na rzece Raciążnica. Dwa dni później na czele 1. i 3.