Wielkomiejska zabudowa terenów przez które przebiega ulica Gajowa rozpoczęła się w drugiej połowie XIX wieku. Powstawały tu głównie kamienice czynszowe w układzie pierzejowym. W przeciwieństwie do wielu innych osiedli powstających w tamtym okresie, tu wnętrza międzyblokowe pozostawały niezabudowane, bez oficyn, pozostając zagospodarowane zielenią. Powstawały tu budynki w stylistyce zbliżonej do secesji. Były one nakrywane mansardowymi dachami, a bryły budynków często wzbogacano malowniczymi szczytami, balkonami i wykuszami. Przy samej ulicy Gajowej powstała zabudowa po obu stronach ulicy z wyłączeniem północnego odcinka (od ulicy Suchej do ulicy Jana Władysława Dawida), przy którym jak wyżej wspomniano pozostawiono założone stosunkowo wcześnie ogrody działkowe.

W rejonie tym pod koniec II wojny światowej podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r. prowadzone były działania wojenne. Pod koniec lutego 1945 r. wysiedlono z tych okolic mieszkańców oraz spalono większość budynków. Front dotarł do ulicy Przestrzennej (Goethego) około 25-26 marca 1945 r. W wyniku tych działań znaczna część zabudowy uległa zniszczeniu.