W 1971 roku podczas wyprawy w Karakorum (pod kierownictwem Andrzeja Zawady) pełnił funkcję zastępcy kierownika i lekarza. Wyprawa zakończyła się wejściem na dziewiczy szczyt Kunyang Chhish (7852 m, Zierhoffer dotarł do obozu III). Jak pisał Janusz Kurczab, „zdobyciem trudnego olbrzyma nad lodowcem Hispar polski alpinizm rozpoczął wielką międzynarodową karierę w Karakorum i w Himalajach”. Historia tej wyprawy zrelacjonowana została w książce Ostatni atak na Kunyang Chhish (Warszawa 1973, Zierhoffer jest autorem jednego z rozdziałów).
Zierhoffer pełnił funkcję prezesa Koła Poznańskiego Klubu Wysokogórskiego w latach 1956–1957 i prezesa Klubu Wysokogórskiego w Poznaniu w latach 1975–1979, przez wiele lat zasiadał w sądzie koleżeńskim Klubu Wysokogórskiego oraz Polskiego Związku Alpinizmu (oraz w komisji dyscyplinarnej PZA). Był członkiem honorowym KWP (od 1987 roku) oraz PZA (od 1986 roku). Po wyprawie na Kunyang Chhish otrzymał Złoty Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. Za zasługi dla polskiego taternictwa i alpinizmu w 2003 roku został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy
Kategoria:Polscy radiolodzy Kategoria:Polscy taternicy Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2013 Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie