U szczytu swojej kariery doznała niepowodzenia, autor Leandro Fernández de Moratín nie był zadowolony z tego, jak Rita odegrała postać Doñi Isabeli w El viejo y la niña (Starzec i dziewczyna). Definitywnie opuściła scenę w 1806 roku, nie udzielając wyjaśnień ani nie przyjmując próśb o powrót. Udała się na emeryturę, aby zamieszkać w królewskiej rezydencji El Pardo i poświęcić się pracy charytatywnej. Możliwe, że przyczyną tej decyzji była śmierć lekarza, z którym była bardzo blisko związana, lub epizody depresyjne, na które cierpiała. Według jej kuzyna aktorka miała wtedy zniszczyć wszystko, co wiązało ją z życiem scenicznym, w tym portret, który Goya namalował jej, gdy była u szczytu kariery. Na tym portrecie aktorka stała na tle pejzażu, ubrana na biało, wyniosła, z psem szczekającym u jej stóp. Podpis głosił: „Psy szczekają na księżyc, bo nie mogą go ugryźć” („luna” w jęz. hiszp. oznacza księżyc). Według hrabiego de la Viñaza w El Pardo powstał jej ostatni portret o melancholijnym i smutnym spojrzeniu, który również namalował Goya.