DKD-V był używany w Aeroklubie Krakowskim jeszcze przez kilka lat.

Rozwinięciem konstrukcji były niezrealizowane projekty trzymiejscowych samolotów turystycznych DKD-VII i DKD-VIII, które powstały w 1930 roku.

Opis konstrukcji i dane techniczne thumb|left|II Lot Południowo-Zachodniej Polski w 1930 roku Pompowanie koła w DKD-V DKD-V był jednosilnikowym, dwumiejscowym, sportowym górnopłatem typu parasol o konstrukcji mieszanej. Kadłub tworzyła kratownica wykonana z rur duralowych połączonych stalowymi spawanymi kolankami, wykrzyżowana drutami stalowymi. Kabiny otwarte, osłonięte wiatrochronami.

Płat o obrysie trapezowym, dwudźwigarowy, trójdzielny, konstrukcji drewnianej, kryty płótnem; część środkowa (baldachim przymocowana do kadłuba słupkami z rur stalowych. Płat podparty był dwiema parami zastrzałów wykonanych z rur duralowych, usztywnionych drutem stalowym. Rozpiętość skrzydeł wynosiła 10 metrów, a powierzchnia nośna 18 m². Skrzydła były składane, co ułatwiało transport i hangarowanie. Lotki i stery poruszane były linkami.

Długość samolotu wynosiła 6,6 metra, a wysokość 2,7 metra. Masa własna płatowca wynosiła 440 kg, masa użyteczna 210 kg, zaś masa całkowita (startowa) 650 kg. Obciążenie powierzchni wynosiło 36 kg/m².