Zbudowana lokomotywa, której nadano imię „Młody pionier” („Юный Пионер”), charakteryzowała się wyjątkowymi cechami: miała oś skrętną (konieczną ze względu na mały promień zakrętów) oraz skrócony komin (wymagała tego wysokość budynków technicznych). Kolej została ponadto wyposażona w sześć dwunastoosobowych wagonów o drewnianej konstrukcji, z których dwa do dziś są prezentowane jako eksponaty.
6 lipca 1936 roku odbyło się oficjalne otwarcie kolei, która wówczas nazywała się Малая Сталинская железная дорога – Małaja Stalinskaja żeleznaja doroga). Była ona wówczas wyposażona w urządzenia o standardach tych z pełnowymiarowych linii kolejowych, w tym radio i telegraf.
W 1938 roku kolej otrzymała nową lokomotywę – parowóz serii 159. Nadano mu nazwę identyczną, co poprzedniej lokomotywie.
22 czerwca 1941, w dniu ataku Niemiec na Związek Radziecki, kolej pracowała jeszcze według normalnego harmonogramu, ale następnego dnia została ona zamknięta. W trakcie wojny linię zniszczono – brakowało ponad 95% szyn, stacje oraz dach zajezdni spalono; zniszczono pierwszą lokomotywę i wywieziono drugą w nieznane miejsce. Wagony usunięto z torów, ale nie wywieziono ich daleko;