Wraz z Tiną Blau i Marie Egner od lat 80. XIX wieku należała do awangardy austriackiego pejzażu. Oprócz pejzaży częstym motywem jej prac były kwiaty. W swych dziełach wykorzystywała skrajną perspektywę, duże zbliżenia i odległy horyzont, w ten sposób eksperymentując z nowym spojrzeniem na przestrzeń, które dawała rodząca się wtedy fotografia. Choć jej twórczość zaliczana jest do impresjonizmu, a dokładniej do austriackiego Stimmungsimpressionismus, jej artystyczne poszukiwania w pracach z lat 90. XIX wieku uprzedziły dokonania ekspresjonistów.
Należała do najbardziej nagradzanych artystek swoich czasów. Jej prace cieszyły się uznaniem tak mieszczaństwa, jak i arystokracji. Jeden z jej obrazów nabył Franciszek Józef I, a jej pracownię odwiedzili m.in. arcyksiężna Klotylda i król Bułgarii. Po 1897 roku zaczęła wystawiać w budynku Secesji w Wiedniu, brała także udział w wystawach zagranicznych, m.in. w Londynie, monachijskiej Nowej Pinakotece, czy w Galerii Narodowej w Pradze. Podczas wystawy światowej w 1888 roku zdobyła wyróżnienie, a podczas Expo w 1900 roku w Paryżu została nagrodzona brązowym medalem.