Profesor i teolog Początkowo w latach 1645–1651 był pastorem w maleńkiej fryzyjskiej miejscowości Beetgum. Jego talent oratorski i poparcie Makowskiego doprowadziły do tego, że w 1651 roku został powołany na kaznodzieję Uniwersytetu we Franeker i profesora teologii, którą to funkcję pełnił aż do śmierci. Jego znajomość spraw polskich sprawiała, że w 1656 i 1658 został mianowany kapelanem niderlandzkich poselstw do Szwecji, z którą omawiano m.in. sprawy polskie, a także do Heidelbergu.

W przeciwieństwie do swojego mentora Makowskiego unikał polemik wewnątrzkalwińskich, zachowując ortodoksyjnie umiarkowane stanowisko. Polemizował natomiast ostro z socynianizmem, racjonalizmem, katolicyzmem, a nawet dawnym nauczycielem Janem Amosem Kommenskim, kiedy ten poparł grupę „proroków”. Najbardziej jednak polemizował z Kartezjuszem i z jego rosnącym wpływem na fryzyjskich duchownych. Do końca życia pracował jako kaznodzieja uniwersytecki i teolog.

Rodzina Założona przez niego niderlandzka gałąź rodziny Arnoldich przerodziła się w prawdziwą dynastię pastorską w Niderlandach.