Miejsce w mormońskiej refleksji teologicznej oraz pamięci zbiorowej King Follett na trwale zapisał się w pamięci zbiorowej świętych w dniach ostatnich. Jako jeden z wczesnych członków Kościoła miał swój wkład w tworzenie się tak zrębów organizacyjnych wspólnoty, jak i w stopniowe wykształcenie się jej kulturowej odrębności. Pamiętany jest jednak nade wszystko dzięki kazaniu wygłoszonemu przez Smitha ku jego pamięci 7 kwietnia 1844, podczas konferencji generalnej Kościoła. Tekst ten poświęcony jest głównie naturze Boga. Uznaje się go za najpełniejszy zarys poglądów teologicznych pierwszego mormońskiego przywódcy.

Wokół wspomnianego powyżej kazania narosła przez dekady bardzo obszerna literatura. Znalazł w niej swoje miejsce również i sam King Follett. Joseph Smith doprowadził bowiem w tym wystąpieniu do logicznego końca swoje sygnalizowane od lat przeświadczenie o nadzwyczajnym potencjale człowieka. Uczynił to posługując się właśnie przykładem Folletta.