mały|319x319px|Grób Witolda Borkowskiego i Olgi Glinkówny na cmentarzu Bródnowskim Olga Glinkówna (ur. 12 stycznia 1916 w Warszawie, zm. 16 lipca 2000 w Skolimowie) – polska tancerka i choreograf, pierwsza solistka Teatru Wielkiego w Warszawie.

Życiorys Córka Wincentego (zm. 1941) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” - wskazana jako Glinkówna Walentyna Olga.. Debiutowała w 1936 na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie w „Miłości czarodziejskiej”. Z Polskim Baletem Feliksa Parnella występowała podczas igrzysk w Berlinie w 1936, a następnie odbyła tournée po Europie i Ameryce Północnej. Podczas okupacji hitlerowskiej występowała w jawnych teatrach rewiowych. lewo|mały|Tancerze Zbigniew Kiliński i Olga Glinkówna (1937–1939). Po II wojnie światowej początkowo związana z objazdową grupą Feliksa Parnella, następnie primabalerina Opery Śląskiej w Bytomiu, od 1950 była pierwszą solistką Teatru Wielkiego w Warszawie, występowała m.in. w „Strasznym dworze”, „Panu Twardowskim”, „Serenadzie”, „Harnasiach”, „Suicie hiszpańskiej”, „Swantewicie”, „Coppélia”, „Romeo i Julii”, „Jeziorze łabędzim”, „Halce”, „Zaczarowanej oberży”, „Mandragorze” i „Fauście z Nocą Walpurgi”Olga Glinkówna w Polskiej Kronice Tańca.