Wyróżniła się podczas wojny francusko-pruskiej, organizując obronę Auxerre, gdzie dowodziła ochotniczym oddziałem i została ranna w boju. Nowy rząd republikański odznaczył ją Legię Honorową, ale odmówiła jej przyjęcia. W czasie Komuny Paryskiej walczyła na barykadach, ale też wygłaszała przemówienia, angażowała się w działalność licznych lewicowych klubów, a także założyła własny klub robotniczy, opiekę ambulatoryjną dla robotników i koedukacyjną szkołę dla ubogich dzieci, a ponadto organizowała wsparcie dla rewolucjonistów na prowincji. Po upadku Komuny zbiegła do Szwajcarii, unikając wyroku, który wydano zaocznie, a także Krwawego Tygodnia, podczas którego zamordowano ok. 30 tys. komunardów. W listopadzie 1871 r. wzięła udział w Kongresie Ligi Pokoju i Wolności w Lozannie, na którym domagała się przywrócenia Polsce niepodległości i potępienia przez Kongres zbrodni popełnionych w czasie Komuny, a oba te postulaty zostały przez Kongres przyjęte.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Paule Minck · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.