W czasie I wojny światowej został zmobilizowany i pracował w ministerstwie wojny, zajmując się księgowością. W 1917 zakończył służbę i wrócił do Bułgarskiego Banku Kredytowego, w 1921 został jego dyrektorem. W lutym 1935 objął stanowisko prezesa Narodowego Banku Bułgarii i uczestniczył w rozmowach dotyczących spłaty kredytów bułgarskich w Austrii, Niemczech i w Wielkiej Brytanii. W kwietniu 1935 stanął na czele resortu finansów w gabinecie Andreja Toszewa. Po kilku miesiącach podał się do dymisji z powodów zdrowotnych. W lutym 1936 ponownie objął stanowisko dyrektora Bułgarskiego Banku Kredytowego.

Po przejęciu władzy przez komunistów, 13 września 1944 został aresztowany i osadzony w centralnym więzieniu w Sofii. Rjaskowowi nie postawiono zarzutów, a w kwietniu 1945 został osadzony w obozie pracy w Bobow doł. Zwolniony 9 września 1945 powrócił do pracy na stanowisko dyrektora banku, pełnił także funkcję doradcy Najwyższej Izby Gospodarczej. W grudniu 1948 rozpoczął się proces likwidacji Bułgarskiego Banku Kredytowego, a Rjaskow podał się do dymisji.