podkreślają znaczenie i prawdopodobieństwo negatywnych skutków wykazywać wyuczoną bezradność: nie doceniają swoich zdolności i wpływu na sytuację, czują się bezsilni poniżać się: ustawiają się na jeszcze gorszej pozycji niż wynikałoby to z sytuacji i oceny innych ludzi
Mentalność ofiary może być odzwierciedlona w manierach językowych, np. w sygnalizowaniu bezsilności („nie mogę...”), okazywaniu braku możliwości wyboru („muszę...”, „nie mam wyboru...”), bierno-agresywnej pokorze („nie wiem”, „ty zdecyduj”)
Inne cechy mentalności ofiary obejmująGabay, Rahav, Boaz Hameiri, Tammy Rubel-Lifschitz, and Arie Nadler. „The Tendency to Feel Victimized in Interpersonal and Intergroup Relationships.” The Social Psychology of Collective Victimhood (2020): 361.: potrzebę rozpoznania – dążenie do potwierdzenia i docenienia przez innych że jest się czyjąś ofiarą. To potwierdzenie pomaga wzmocnić podstawowe założenia na temat siebie, innych, sytuacji i ogólnie świata. Także domniemani prześladowcy powinni być świadomi swoich złych czynów. elityzm moralny – percepcja własnej wyższości moralnej i niemoralności drugiej strony, zarówno na indywidualnym, jak i grupowym poziomie. Na poziomie osobniczym zwykle oznacza to czarno-białą wizję moralności i czynów.