Maria Wanda Górska rod. Łubieńska herbu Pomian (ur. 27 kwietnia 1838 w Garbowie, zm. 10 lipca 1926 w Woli Pękoszewskiej) – polska ziemianka, działaczka społeczna, katolicka i charytatywna, żona Jana Górskiego.
Życiorys Była córką Seweryna hr. Łubieńskiego h. Pomian i Amelii z hr. Gołąbek-Jezierskich h. Prus (II). Ojciec był właścicielem dóbr Kolano i Rudzieniec. Matka angażowała się w pomoc prześladowanym przez carat unitom, do czego zachęciła też Marię. W dorosłym życiu działania takie prowadziła we współpracy z siostrą Wandą Weyssenhoffową. Organizowała i finansowała wyjazdy misyjne na Podlasie i Chełmszczyznę, opłacała wykup więzionych na Syberii duchownych unickich. Przewoziła za granicą raporty na temat prześladowań unitów. W 1887 przechowała i czuwała nad leczeniem jednego z potrzebujących, rannych unitów.
Od końca lat pięćdziesiątych XIX w. była tercjarką kapucyńską oraz członkinią Żywego Różańca prowadzonego przez o. Honorata Koźmińskiego. Ten był jej spowiednikiem od 1857.
Pomagała kapucynom po ich usunięciu z klasztoru w Zakroczymiu. W 1913 współorganizowała biblioteki sióstr pocieszycielek Serca Jezusowego. W 1915 pośredniczyła między o.