Kazimierz Benedykt Leżeński herbu Nałęcz (ur. ok. 1653 w Wiślicy, zm. 25 października 1703 w Bartoszycach) – polski duchowny katolicki, biskup pomocniczy warmiński.

Pochodził z rodziny szlacheckiej był synem Jacka i nieznanej z imienia Boglewskiej herbu Jelita. W młodym wieku został mianowany opatem cystersów w Wistycach (w diecezji łuckiej, potem wileńskiej). W 1694 przybył na Warmię na wezwanie biskupa Jana Stanisława Zbąskiego i został mianowany biskupem pomocniczym, ze stolicą tytularną Himeria. Uroczystości konsekracyjne odbyły się w Lidzbarku 17 września 1695. Biskup Zbąski powierzył mu probostwo w Jezioranach (1696) oraz godność wikariusza generalnego diecezji warmińskiej (1697), nie udało mu się natomiast uzyskać dla Leżeńskiego kanonikatu; kanonicy nie chcieli widzieć w swoim gronie człowieka, którego uważano za czołowego doradcę Zbąskiego w sporach z kapitułą.

Po śmierci biskupa Zbąskiego (1698) Leżeński pracował przez jakiś czas w diecezji włocławskiej, był także m.in. proboszczem w Starogardzie Gdańskim. Pozostawał do końca życia biskupem warmińskim i sporadycznie odwiedzał diecezję. Został pochowany w Jezioranach.