W latach 1970–1974 podjął obowiązki prefekta, a w latach 1974–1980 ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Był wykładowcą psychologii, filozofii człowieka oraz psychologii pastoralnej w WSD w Tarnowie (1970-2015), WSD Redemptorystów w Tuchowie (1984–2000), WSD w Rzeszowie (1993–2012). W latach 1991–2014 pracował jako adiunkt na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie - Łomiankach w Instytucie Nauk o Rodzinie. Przez kilka lat był też wykładowcą w Seminarium Duchownym w Gródku na Ukrainie.

Założył dwuletnie Studium Rodziny i kręgi wspólnoty rodzin powstałe na bazie Studium Rodziny oraz wakacyjnych oaz rodzinnych. Opracował materiały dla Duszpasterstwa Rodzin powstałych pod inspiracją adhortacji Familiaris consortio, między innymi dwa „podręczniki” dla narzeczonych. Pełnił funkcję diecezjalnego duszpasterza rodzin (1980–1992), kierownika Sekretariatu IV Synodu Diecezji Tarnowskiej (1980–1985) oraz członka Komisji Episkopatu Polski ds. Rodzin, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, Polskiego Towarzystwa Pomocy Telefonicznej i Polskiego Towarzystwa Familiologicznego. W 1981 roku założył Poradnię Specjalistyczną Arka i Telefon Zaufania w Tarnowie. Dla potrzeb terapii małżonków zagrożonych kryzysem opracował nowatorski model „pięciu kroków” terapii.