Harc – zadanie wykonywane przez harcerzy w celu sprawdzenia swoich umiejętności i spróbowania się w nowych sytuacjach. Niezależnie od poziomu i formy, harce służą kształtowaniu charakteru poprzez dobrowolne podejmowanie wyzwań.
Etymologia Leksem harc należy do rodziny wyrazów wiązanych z dawnym słownictwem wojskowym i rycerskim, które zostało przejęte do socjolektu harcerskiego. W polszczyźnie historycznej harce oznaczały pojedyncze starcia bojowe rozgrywane przed bitwą, a harcownik – uczestnika takich pojedynków. Po raz pierwszy w kontekście polskiego skautingu użyto go w książce „Harce młodzieży polskiej” autorstwa Eugeniusza Piaseckiego i Mieczysława Schreibera, wydanej we Lwowie w 1912.
Według Wielkiego słownika języka polskiego PAN wyrazy harc/harce łączono ze staroczeskim harc, zapożyczonym z węgierskiego harc (‘bój, bitwa, walka’), natomiast Aleksander Brückner w słowniku wskazywał na zapożyczenie (za pośrednictwem węgierskim) z niem. Hatz/Hetze. W harcerstwie harc funkcjonuje w wyspecjalizowanym znaczeniu krótkiej próby służącej sprawdzeniu umiejętności (do 24 godzin), a od rzeczowników harc i harcerz utworzono liczne derywaty (m.in.