Dodatkowo okiennice obito blachą, co miało chronić obiekt przed wandalami, którzy w poprzednich latach włamywali się do środka, zużywali opał i niszczyli wyposażenie. Mimo tego wczesną wiosną 1909 roku schronisko zostało ograbione, przypuszczalnie przez kłusowników. Przed rozpoczęciem właściwego sezonu inwentarz uzupełniono, przed budynkiem postawiono latarnię, zaś na szczycie zawieszono szyld Towarzystwa Tatrzańskiego.

Począwszy od 1910 roku władze TT mimo dużej popularności obiektu wśród coraz liczniejszych turystów nie planowały już większych inwestycji, jako że coraz bliższe wydawały się plany budowy dużego schroniska nad Czarnym Stawem Gąsienicowym. Dalsze ograniczenie nakładów finansowych TT wynikało także z wybuchu w 1914 roku wojny światowej. Faktu tego nie zmieniło, że już pierwszej wojennej zimy nieznani sprawcy kilkakrotnie włamywali się do wnętrza schroniska. Mimo doraźnych napraw skala zniszczeń dokonanych przez maruderów i rosyjskich jeńców zatrudnionych w Tatrach w latach 1917–1918 przy pracach leśnych spowodowała, że odpowiedzialny za utrzymanie obiektów górskich TT Walery Goetel w 1918 określił stan schroniska jako „rozpaczliwy”. Generalny remont wykonany po zakończeniu działań wojennych obejmował m.in.