Początkowo ma wysokość 2 m, ale potem obniża się i przechodzi w niedostępną szczelinę ze śladami rozmyć i zwietrzałym mlekiem wapiennym na ścianach.
U podstawy komina jest opadająca szczelina do dolnego piętra jaskini. Na jej dnie jaskinia osiąga największą głębokość.
Jaskinia powstał w późnojurajskich wapieniach skalistych na pionowych pęknięciach. Ma trzy piętra, górne i środkowe połączone są pionowym kominem. Dno pokryte skalnymi blokami i drobniejszym gruzem. Nacieki ubogie, tylko w postaci zwietrzałego mleka wapiennego w korytarzyku górnego piętra. Jest silnie przewiewna i poddana całkowicie wpływom środowiska zewnętrznego. Widne są tylko jej fragmenty przy otworze głównym. Tutaj też na ścianach rozwijają się glony. Wewnątrz jaskini obserwowano pająki. Duża liczba kokonów sieciarza jaskiniowego znajduje się w korytarzu górnego piętra.
Historia poznania Jaskinię po raz pierwszy opisał M. Szelerewicz w roku 1990, w dokumentacji dla Zarządu Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych. Nadał jej nazwę Schronisko przy Wielkim Okapie. On też opracował plan górnego i środkowego piętra.