Wkrótce Ivo Lapenna zaproponował, aby temat prześladowań stał się jednym z rozdziałów przygotowywanego właśnie dzieła Esperanto en perspektivo. To sprawiło, że Lins głębiej zajął się tematem, poszerzając swoje badania szczególnie o czasy Stalina i Związek Radziecki.
W 1973 w Japonii ukazała się, będąca rezultatem badań Linsa, broszura pod tytułem La danĝera lingvo: Esperanto en la uragano de persekutoj (pol. Niebezpieczny język: esperanto w wichrach prześladowań). Treść broszury była tożsama z późniejszym rozdziałem w Esperanto en prespektivo. Planowane zamieszczenie rozdziału o prześladowaniach esperantystów w Związku Radzieckim wywołało sprzeciw związków esperanckich z terenu wschodniej Europy skierowany do Universala Esperanto-Asocio (UEA), pomimo tego rozdział został wydrukowany w całości.
W 1983 była już gotowa książka, której zaczątkiem był rozdział w Esperanto en perspektivo. Aby uniknąć ponownych protestów, UEA zdecydowało, że książkę wydrukuje niemieckie wydawnictwo Bleicher. Książka ukazała się w 1988, nie budząc protestów (z powodu zmian politycznych związanych z dojściem do władzy Michaiła Gorbaczowa).