Liczba zatrudnionych w jego fabryce wynosiła 124 robotników, roczny obrót wynosił 200 tys. rubli. W 1896 r. wybudował neorenesansowy pałac przy ul. Piotrkowskiej 272 według projektu architekta Franciszka Chełmińskiego. W latach 90. XIX w. wybudował drugą drukarnię, a także tkalnię i drapalnię oraz przędzalnię z 5 tys. wrzecion, kotłownię i maszynownię. Jego fabryka miała w 1901 r. 1600 wrzecion, 242 krosna mechaniczne oraz zatrudniała 1100 osób, osiągając roczne obroty w wysokości 1,85 mln rubli. 26 maja 1903 r. wycofał się z prowadzenia przedsiębiorstwem, które scedował na synów, zostawiając sobie pensję w wysokości 10 tys. rubli. Jego majątek osiągnął 1 mln rubli, z czego 400 tys. rubli stanowiło majątek w nieruchomościach. Po zakończeniu kierowania przedsiębiorstwem pozostał honorowym prezesem jego zarządu.
Został pochowany na starym cmentarzu ewangelickim w Łodzi.
Jego żoną była Teresa z domu Lahmert. Mieli 5 synów: Karola Bernhardta (1862–1923), męża Marii Steinecker, Ryszarda Karola (ur. 1864), męża Eleonory Müller, Oskara Karola (1869–1895), Roberta (1879–1917), męża Almy Keller, Emila Adolfa (ur.