Poseł z kurii większej własności w obwodzie tarnowskim do Sejmu Krajowego I kadencji (15 kwietnia 1861 - 31 grudnia 1869). Nie związany z żadnym ugrupowaniem. Bardzo rzadko zabierał głos w obradach, ale zawsze w duchu konserwatywnym, stąd nazywano go „Księciem Niemową” lub „Księciem Mantyką”. M.in. domagał się likwidacji chłopskich serwitutów. Opowiadał się za uczestnictwem posłów z Galicji w wiedeńskiej Radzie Państwa. Był autorem broszury O gminie zbiorowej (Lwów 1866) w której przeciwstawił się idei powołania tej instytucji postulując w zamian rozbudowę samorządu powiatowego. Był także marszałkiem Rady Powiatu w Tarnowie (1867-1870).
W 1866 odbył podróż po Bałkanach. Członek dziedziczny austriackiej Izby Panów (11 maja 1861 - 15 czerwca 1870), gdzie występował w obronie prawa do demonstracji politycznych w Galicji, a także w obronie konkordatu z Watykanem. W debacie nad kodeksem karnym domagał się utrzymania kary chłosty. Protestował także przeciw wyłącznie niemieckiemu składowi ówczesnej Rady Ministrów. W ocenie Kazimierza Chłędowskiego nie chodziło mu nigdy o popularność, ale o rzetelną prawdę. Stary już człowiek, nie znający się na ustawach i formalizmach, ale pełen zdrowego sensu w głowie, charakter prawy, zacny powszechnym się cieszył poważaniem.