Menno – kolonia mennonicka w zachodnim Paragwaju, w regionie Gran Chaco. Kolonia zlokalizowana jest w departamencie Boquerón. Jest to najstarsza i największa pośród mennonickich kolonii w tym kraju.
Historia Pierwsi mennonici przybyli do Paragwaju w roku 1927 z Kanady. Byli to potomkowie niemieckich mennonitów, którzy od roku 1772 osiedlali się na zaproszenie Katarzyny II w Rosji. Gdy w roku 1871 w Rosji wprowadzono powszechny pobór wojskowy, wielu mennonitów zdecydowało się na emigrację. Wyjeżdżali głównie do Stanów Zjednoczonych i Kanady. W 1915 roku w Kanadzie wprowadzono obowiązkową edukację w szkołach państwowych, w związku z czym część mennonitów zdecydowała się opuścić Kanadę i poszukać nowego miejsca, w którym mogliby się osiedlić. W ten sposób trafili oni do Paragwaju, do jego zachodniej, odludnej, części.