Od 1954 kierował Wydziałem Fizyczno-Technicznym Centralnego Instytutu Kotłoturbinowego, jednocześnie wykładał w Wojskowo-Morskiej Akademii Okrętownictwa i Uzbrojenia im. Kryłowa jako profesor. W 1955 otrzymał stopień kapitana.

Od końca 1958 pracował w Syberyjskim Oddziale Akademii Nauk ZSRR w Nowosybirsku, gdzie w styczniu 1959 został zastępcą dyrektora Instytutu Fizyki Ciepła ds. naukowych, a w październiku 1964 dyrektorem Instytutu Fizyki Ciepła Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR. W 1962 został profesorem, a w 1965 kierownikiem działu fizyki ciepła Nowosybirskiego Uniwersytetu Państwowego. Zajmował się teorią wymiany ciepła, szczególnie wrzenia, teorią turbulentnej warstwy granicznej, hydrodynamiką układów gaz-ciecz i problemami modelowania fizycznego. Opracował ogólne warunki podobieństwa procesów wymiany ciepła i ruchu przy zmianie stanu skupienia materii i wprowadził odpowiednie kryterium podstawowe. Szczególne znaczenie ma zaproponowana przez niego teoria hydrodynamiczna teoria kryzysów wymiany ciepła przy wrzących cieczach. Założył i został kierownikiem naukowym Specjalnego Biura Konstrukcyjnego ds. Inżynierii Chemicznej Energetyki Ministerstwa Inżynierii Chemicznej. Pod jego kierunkiem powstała w miejscowości Paratunka na Kamczatce pierwsza na świecie geotermalna instalacja freonowa.