Kazimiera uwięziona za kontakty z emisariuszem Władysławem Dzwonkowskim została zwolniona decyzją komisji śledczej zatwierdzoną przez namiestnika Królestwa Polskiego we wrześniu 1846 pod nadzór policji „ze względu na szczerą skruchę”Władimir A. Djakow, Adam Gałkowski, Wiktoria Śliwowska, Władimir M. Zajcew, Uczestnicy ruchów wolnościowych w latach 1832-1855 (Królestwo Polskie). Przewodnik biograficzny, Ossolineum 1990, s. 518-519. Jej mąż w listopadzie 1846 został skazany na 6 miesięcy pobytu w twierdzy w Zamościu, a następnie oddany pod ścisły nadzór policji w miejscu zamieszkania. Po śmierci męża w 1848 przeniosła się do Warszawy i kontynuowała dotychczasową działalność. W 1849 ponownie ją aresztowano i osadzono w warszawskim klasztorze wizytek a następnie w klasztorze w Imbramowicach. Decyzją komisji śledczej zatwierdzoną przez namiestnika została wysłana do krewnych w Kałuszynie, gdzie roztoczono nad nią nadzór policji. Od 1850, po powrocie do Warszawy pracowała jako nauczycielka prywatna. Podczas manifestacji patriotyczno-religijnych przed wybuchem powstania styczniowego zaangażowana w zbieranie składek na rzecz poszkodowanych w wypadkach 1861. Po powstaniu prowadziła działalność oświatową wśród ludności wiejskiej, m.in. w LubelskiemMaria Bruchnalska, Ciche bohaterki 1863. Udział kobiet w powstaniu styczniowym, t.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kazimiera Ziemięcka · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.