Powrócił na Maltę w 1930 i wkrótce potem zdobył swoje pierwsze zlecenie, pomnik Fra Diego w Ħamrun. Dzięki temu stał się dobrze znany na maltańskiej scenie artystycznej i regularnie wystawiał swoje prace na wystawach Malta Art Amateur Association w latach trzydziestych XX wieku. W 1934 został mianowany asystentem nauczyciela modelowania w Szkole Sztuk Pięknych, a w 1947 został dyrektorem szkoły. Pozostał tam do przejścia na emeryturę w 1971, ale siedem lat później, w 1978 poproszono go o powrót.
thumb|Posąg George’a Borga Oliviera na Castille Square w Valletcie (1990)
Apap poślubił w 1941 Marię Bencini, z którą miał troje dzieci: syna Johna i córki Nellę i Manon. Zmarł 15 lutego 2003 w wieku 93 lat.
Prace Do najbardziej znanych dzieł Apapa należą różne pomniki publiczne w Valletcie, takie jak Fontanna Trytona (1959), popiersie Enrico Mizziego (1964), posąg Paula Boffy (1976) i posąg George’a Borga Oliviera (1990). Inne godne uwagi dzieła Apapa to posągi w Rotundzie w Moście, kościele św. Augustyna w Valletcie, katedrze w Mdinie, bazylice św. Jerzego na Gozo, w Qawrze, bazylice św. Heleny w Birkirkarze oraz w kościele Jezusa z Nazaretu w Sliemie. Jego ostatnim ważnym dziełem było popiersie Guido de Marco, które zostało ukończone przez Apapa w wieku 89 lat.