Stanisława Kostki (dziś już nie obchodzone). W wieku XVIII znacznie zwiększyło się uposażenie budynku. Z 1745 pochodzi najstarsza zachowana część świątyni, kapliczka znajdująca się od strony ulicy. Z tego okresu pochodzą trzy barokowe ołtarze – główny, poświęcony św. Barbarze, boczny poświęcony św. Stanisławowi Kostce i boczny poświęcony Matce Bożej Śnieżnej. W 1842 dobudowano kruchtę dla kościoła. W 1864 proboszcz ks. Marcin Padziński otrzymał księgi metrykalne, dzięki czemu w Łuszczowie zaczęła istnieć samodzielna jednostka duszpasterska. Istniała jednak tylko przez dwa lata. Wznowiła funkcjonowanie dopiero w 1899.
Dzieje najnowsze Od 1762 r. przy kościele postawiono drewnianą dzwonnicę. W 1765 zakupiono posrebrzane tabernakulum, w 1791 wzmocniono fundamenty. W 1799 w Łuszczowie sporządzono mapę geometryczną, z której wynika, że do prebendy należało 141 morgów ziemi. Następne 50 lat to ciężki okres dla świątyni. Powoli pobadała w ruinę. Inwentarz z 1847 roku ukazał fatalny stan kościoła – kruchta oddzielająca się od budynku, dach w złym, dzwonnica niebezpiecznie chyliła się ku ziemi, wnętrze kościoła było pełne zgnilizny. Następne lata to okres gruntownych zmian i renowacji. W 1859 założono cmentarz, rok później odnowiono organy, w 1864 postawiono nową dzwonnicę z trzema dzwonami – Barbarą, Teresą oraz Stanisławem.