Bitwa o Siedlce lub bitwa pod Siedlcami – bitwa stoczona w czasie II wojny światowej na froncie wschodnim pomiędzy Armią Czerwoną a wojskami niemieckimi od 24 do 31 lipca 1944 roku o kontrolę nad Siedlcami i okolicznymi terenami.
Tło sytuacyjne Po zajęciu w lipcu 1944 roku twierdzy Brześć przez Armię Czerwoną, Niemcy obawiali się, że Grupa Konno-Zmechanizowana (2 KKgw i 11 KPanc) dowodzona przez gen. Władimira Kriukowa, nacierająca od południa po osi Parczew – Łuków – Siedlce, przetnie drogę odwrotu walczącym w rejonie Brześcia związkom XX Korpusu Armijnego. W związku z tym utworzyli silną punkt obrony, którego centrum znajdowało się w Siedlcach, przygotowanych do obrony okrężnej. Trzon niemieckiej obrony tworzyły tu: 3 Dywizja Pancerna SS, VIII Korpus Armijny w składzie: 5 Dywizja Piechoty i 211 Dywizja Piechoty oraz 7 Dywizja Piechoty ze składu XX Korpusu Armijnego.