Po ukończeniu pobytu stypendialnego pozostała jeszcze rok w Mediolanie, otrzymawszy od architekta propozycję współpracy przy realizacji pomnika. Bottoni dostarczył artystce ogólny szkic koncepcyjny formy monumentu oraz wyjaśnił, jakie przedstawienia powinien on zawierać. Praxmayer wykonała makietę pomnika i znajdujące się na nim kompozycje figuralne, ilustrujące ideę Bottoniego, a następnie z pomocą pracowników technicznych zrealizowała ostateczną wersję. W 1963 roku nastąpiło otwarcie monumentalnego (35 metrowego) pomnika „Vittoria” (Pomnik Ruchu Oporu/Monumento alla Resistenza) w Mediolanie (Sesto S.Giovanni), poświęconego ruchowi oporu. Burmistrz Mediolanu wręczył jej list z podziękowaniami. Na pomniku znalazło się również jej imię i nazwisko. Po powrocie do Polski artystka utrzymywała nadal bliskie kontakty z Włochami, wykonała m.in. wystrój rzeźbiarski kościoła św. Maksymiliana Kolbe w Rawennie i przez wiele lat zasiadała w jury odbywającego się w tym mieście biennale małych form rzeźbiarskich, organizowanym przez franciszkańskie Centro Dantesco.