W niedatowanym albumie z początku XIX wieku ojciec Giuseppe Carmelo Gristi odnotował, że kamień został odkryty „na Malcie” i został zachowany w rezydencji barona Muscata w Valletcie. W 1839 kamień należał do rodziny Xara i ostatecznie został przekazany baronowi Giuseppe Marii de Piro. W 1845 de Piro podarował go Bibliotece Narodowej.
Kamień znajduje się od 1960 w zbiorach Muzeum Archeologii Gozo. Został nazwany „dumą i radością” muzeum.
Zobacz też islam na Malcie
Przypisy
Kategoria:Xewkija Kategoria:Nagrobki Kategoria:Archeologia Malty Kategoria:Islam na Malcie Kategoria:Sztuka islamu