W drugiej połowie lat 60. XX w. w kręgach partyjnych wywodzących się z krakowskiej Nowej Huty zrodził się pomysł znacznej rozbudowy infrastruktury turystycznej północnych stoków Babiej Góry tak, by znacznie większe rzesze chętnych mogły zdobywać szczyt, na którym w 1912 r. miał stanąć Lenin. W 1968 r., gdy dobiegała końca budowa szosy z Zawoi przez Przełęcz Lipnicką na Orawę, powołany w Krakowie komitet społeczny zaproponował wzniesienie na Kolistej Polanie kosztem ok. 40 mln ówczesnych złotych wielkiego, żelbetowego hotelu górskiego. Miała temu towarzyszyć m.in. przebudowa Górnego Płaju na asfaltową szosę dojazdową z Krowiarek oraz budowa grawitacyjnego wodociągu, doprowadzającego akweduktem wodę z położonego wyżej ujęcia na potoku Szumiąca Woda. Jak podał Władysław Midowicz Istniał również cichy zamiar wybudowania kolejki linowej z podnóża na Markowe Szczawiny oraz wyciągu krzesełkowego z Markowych Szczawin na Kościółki. Projekt ten zagrażający w istocie istnieniu babiogórskiego Parku Narodowego, został zaniechany dzięki negatywnemu orzeczeniu komisji opiniującej projekty inwestycyjneMidowicz Władysław (red.): Kolista Polana, [w:] Mała Encyklopedia Babiogórska, wyd. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1992, s. 52–53, , s. 40..