15 lutego 1919, po uwolnieniu, wrócił do kraju. 21 marca tego roku wstąpił do odtworzonego 3 Pułku Ułanów. Od 7 kwietnia w szeregach pułku walczył na wojnie z bolszewikami. Odznaczył się 8 marca 1920 w bitwie pod Hłybowem oraz 17 marca w bitwie pod Jakimowską Słobodą, w czasie której został ciężko ranny („... pomimo wielkiego krwotoku odmówił przyjęcia pomocy od swych podwładnych, by nie uszczuplać sił na linii, lecz sam dowlókł się do punktu opatrunkowego, gdzie padł zemdlony”). W grudniu 1920 został mianowany podporucznikiem.

Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w 3 puł. w Tarnowskich Górach, jako oficer zawodowy. W 1928 został wyznaczony na stanowisko dowódcy szwadronu karabinów maszynowych. 2 kwietnia 1929 został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Z dniem 31 sierpnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. 2 października 1939 w Janowie Lubelskim dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu II B Arnswalde i II D Gross-Born.

Zmarł 18 sierpnia 1978. Został pochowany na cmentarzu w Kurzelowie.

Był żonaty z Jadwigą, z którą miał córkę Lidię Ksawerę Józefę po mężu Mroczek (ur.