Do karabinów VG1 stosowano lufy zaadaptowane z karabinów maszynowych używanych w Luftwaffe. Nieregulowana, przystrzelana na stałą odległość szczerbinka była prostym wycięciem umieszczonym na komorze zamkowej. Mechanizm spustowy wykonany z części tłoczonych zespolonych ze sobą kołkami. VG2 zasilany był nabojami 7,92 × 57 mm ze standardowych 10 nabojowych magazynków pochodzących z karabinów Gew43. Brak odpowiedniego wycięcia w komorze zamkowej, uniemożliwiał zastosowanie łódek nabojowych, przez co strzelec zmuszony był ładować magazynek pojedynczymi nabojami. VG3 (VG45) – karabinek powtarzalny opracowany w zakładach Rheinmetall. VG3 był zbliżony konstrukcyjnie do karabinu VG1, jednak przystosowano go do zasilania amunicją pośrednią 7,92 × 33 mm z 10 lub 30 nabojowych magazynków pochodzących z karabinków automatycznych StG44. Rheinmetall otrzymał zamówienie na dostarczenie 25 tys. VG3, jednak nie zdążono rozpocząć produkcji z powodu zbombardowania fabryki przez aliantów. karabinek Erma-Werke – karabinek powtarzalny opracowany w zakładach Erma-Werke. O broni tej niewiele wiadomo, nie jest zatem jasne, czy karabinek ten trafił w ogóle do produkcji seryjnej, czy też pozostał na etapie prototypu, nie jest też znana jego oficjalna nazwa.