Po wojnie Karużas zamieszkał z żoną w Krakowie. W tym czasie doznał kontuzji lewej ręki, co uniemożliwiło mu karierę pianistyczną. W krakowskiej prasie był sprawozdawcą i recenzentem muzycznym. W 1948 przeniósł się do Poznania, gdzie ponownie został asystentem prof. Szpinalskiego kształcącego w tamtejszej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej. Prowadził też klasę fortepianu w średniej szkole muzycznej, był korepetytorem solistów Opery Poznańskiej.
W 1953 ponownie dołączył do prof. Szpinalskiego, który w międzyczasie został rektorem warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej (PWSM). Równocześnie rozpoczął pracę w Zakładzie Nagrań Dźwiękowych, niebawem przekształconym w Polskie Nagrania, jako reżyser muzyczny. Na uczelni z Januszem Urbańskim, Bohdanem Jankowskim i Marianem Rajewskim przedstawił projekt utworzenia wydziału kształcącego specjalistów sprawujących artystyczny nadzór nad procesem rejestracji dźwięku.