Rośliny wykorzystywane do pozyskania barwników Indygowiec barwierski(Indigofera tinctoria L.) – ciemnobłękitny barwnik indygo. Liście moczono i poddawano procesowi fermentacji. Barwnik zbierał się na dnie kadzi w postaci osadu, który filtrowano i formowano z niego płytki. Przed użyciem płytki kruszono i rozcierano w moździerzu. Tkaniny farbowane indygiem uzyskiwały właściwą barwę dopiero po wystawieniu na słońce, (indygotyna – substancja barwiąca, ulegała utlenieniu). Urzet barwierski (Isatis tinctoria) – fioletowoniebieski barwnik. Liście urzetu płukano w wodzie, suszono na słońcu, następnie mielono. Z powstałej pasty formowano gałki wielkości orzecha włoskiego. Przed użyciem rozbijano je specjalnym młotkiem. Marzana barwierska (Rubia tinctorum) – barwniki od szkarłatnego i pomarańczowego po różowe. Zbiór tej rośliny następował w drugim roku uprawy jesienią lub w trzecim roku latem. Korzenie marzany suszono w specjalnych piecach, następnie młócono i tłuczono, aby pozbawić je wierzchniej skórki. W XIX wieku proces pozyskiwania barwnika uproszczono – zmielone korzenie zalewano zakwaszoną wodą. Otrzymany ekstrakt nazywano kwiatem krapowym. Krokosz barwierski (Carthamus tinctorius) – czerwony barwnik, kartamina Kwiaty moczyło się w wodzie, by pozbawić roślinę żółtego barwnika.