W wyniku podziału otrzymywano urywki wiadomości, które można było traktować jak zaszyfrowane szyfrem monoalfabetycznym.
Charles Babbage prawdopodobnie złamał również szyfr Vigenère’a z autokluczem.
Bezwarunkowe bezpieczeństwo Szyfr Vigenère’a może być szyfrem nie do złamania (zostało to udowodnione w 1949 przez Claude’a Elwooda Shannona) przy zachowaniu trzech reguł: klucz użyty do szyfrowania wiadomości musi być dłuższy lub równy szyfrowanej wiadomości; klucz musi być wygenerowany w sposób całkowicie losowy (nie może istnieć sposób na odtworzenie klucza na podstawie znajomości działania generatorów liczb pseudolosowych); klucz nie może być użyty do zaszyfrowania więcej niż jednej wiadomości. Dodatkowo jest wymagane, aby osoba znająca klucz nikomu go nie zdradziła.
Zobacz też Szyfr Bacona Szyfr Cezara Szyfr Vernama
Przypisy
Bibliografia
Leszek Gralewski, Złamanie Enigmy. Historia Mariana Rejewskiego. Wydawnictwo: Adam Marszałek, Toruń 2021. ISBN: 987-83-8180-529-2. Dominik Robakowski, Mała księga wielkich szyfrów, Wydawnictwo: Helion, Gliwice 2024. ISBN: 978-83289-0193-3.
Vigenère