W początku lat 90. XX wieku był nieformalnym przywódcą przestępczego podziemia w stolicy Rumunii. Latem 1992, przed jedną z byłych dyskotek w Bukareszcie (Vox Maris) ranił kataną policjanta Nelu Floreę, który go postrzelił. W wyniku tego obaj trafili do szpitala i zostali poddani operacjom. Uczyniło go to legendą podziemia. Został następnie skazany na dziewięć lat pozbawienia wolności za usiłowanie zabójstwa policjanta (w trakcie odbywania kary w więzieniu w Jilavie kilkakrotnie występował o zwolnienie warunkowe). Rok później został znowu oskarżony o usiłowanie zabójstwa. Proces jednak wkrótce zawieszono, ponieważ Spoitoru chorował i nie mógł stawić się przed sądem. W 1995 został ponownie aresztowany, tym razem za współudział w rabunku. Sprawa była rozpatrywana w Sądzie Rejonowym nr 1 w Bukareszcie, ale również w tym wypadku sprawę zawieszono. W styczniu 1996 zwolniono go z aresztu na dwa tygodnie, uznając, że był poważnie chory. Był hospitalizowany w szpitalu Fundeni, gdzie planowano jego operację, jednak uciekł wówczas do Kanady. W 1997 został skazany zaocznie przez Trybunał w Bukareszcie na kolejne dziewięć lat więzienia. W lipcu 2000 został wydalony z Kanady za naruszenie reżimu emigracyjnego tego państwa. W 2002 sprowadzono go z powrotem do Rumunii i osadzono w zakładzie karnym Rahova o zaostrzonym rygorze.