Izabela Lasocka z Lasocina herbu Dołęga (ur. 25 kwietnia 1770 w Warszawie lub w 1764, zm. w 1852) – właścicielka dóbr ziemskich, obejmujących Brzeziny i osadę Lasocin.
Życiorys W 1798 r. objęła we władanie dobra brezińskie, obejmując Brzeziny i okoliczne osady. Miała jednak problemy z zarządzaniem nimi, ze względu na wysokie zadłużenie zaciągnięte przez rodzinę jeszcze w XVII w. Izabela również zaciągała pożyczki, po przejęciu Brzezin zaciągnęła pożyczkę w kasie rządu pruskiego w wysokości 162 000 zł. Lasocka żyła w konflikcie z mieszkańcami Brzezin, który zapoczątkował ich ojciec. Brzezinianie oczekiwali od niej uwolnienia od pańszczyzny i danin, a także respektowanie nadanych im przywilejów królewskich. Spór został zaogniony przez to, że Lasocka obsadzała na stanowisku burmistrza Brzezin, osoby o wątpliwych kompetencjach. Burmistrzem w 1820 r. mianowała swojego kamerdynera, w 1830 r. zaś Witkowskiego, który był osobą niemal niepiśmienną. Burmistrzowie wybierani z woli mieszczan spotykali się z niechęcią Lasockiej. Spory Lasockiej z Brzezinianami nierzadko musiały rozwiązywać władze Królestwa PolskiegoKazimierz Badziak, Brzeziny. Dzieje miasta do 1995 roku, Łódź–Brzeziny 1997.