Stanisław Wroceński (ur. 23 kwietnia 1890 w Wrocance, zm. po 1945 w Wielkiej Brytanii) – lekarz weterynarz ze stopniem doktora, podpułkownik weterynarii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 23 kwietnia 1890 we Wrocance, w rodzinie Antoniego i Pauliny z d. Drozd. Pierwotnie jego rodzice nosili nazwisko Wilk, a potem dokonali zmiany nazwiska na Wroceński. Przez siedem lat uczył się w C. K. Szkole Realnej w Krośnie, gdzie w 1909 zdał egzamin dojrzałości. Według źródła parafialnego zdał egzamin dojrzałości w gimnazjum w Sanoku, czego nie potwierdzają źródła szkolne. W 1915 ukończył studia weterynaryjne we Lwowie. Przed I wojną światową mieszkał w Przemyślu, gdzie miał swój gabinet weterynaryjny.
Po wybuchu wojny został wcielony do służby w C. K. Armii i mianowany podlekarzem weterynarzem w rezerwie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości sprawował stanowisko zastępcy szefa służby weterynaryjnej w Dowództwie Głównym Wojska Wielkopolskiego od marca 1919. W Wojsku Polskim został awansowany na stopień kapitana rezerwy w korpusie lekarzy weterynarii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Według stanu z 1923 jako oficer nadetatowy Kadry Okręgowego Szpitala Koni I i jednocześnie zatrzymany w służbie czynnej był przydzielony do 1 pułku strzelców konnych w Garwolinie.